Een voorbeeld van hoe het ook kan

PORTRET 20 – LESBOS – KARA TEPE – JULI 2016

Kalm vertaalt ze de uitspraken van haar moeder, die door ons wordt geïnterviewd bij de oprijlaan van Kara Tepe. We mogen, ondanks een toegangspas van de gemeente, niet naar binnen met een camera. Haar Syrische moeder wil echter best meewerken aan een interview. Ze verblijft hier met haar moeder en twee zussen. Terwijl ze wachten op een gesprek met de immigratiedienst in Athene, maken ze er al maanden het beste van in Kara Tepe.

Alle journalisten worden daar vandaag bij de slagboom geweigerd, want de privacy en rust van vluchtelingen is belangrijk in deze laatste dagen van de ramadan. Wel mogen we rondlopen onder begeleiding van een bewaker en ontvangt Stavros Mirogiannis: de CEO van ‘Hospitality Center’ Kara Tepe ons in een vrolijk geschilderde container. Hij leidt het kamp vol compassie. “Ik heb van de burgemeester van Lesbos de opdracht gekregen om hier een plek op te bouwen waar onze gasten goed worden behandeld. We respecteren iedereen die hier verblijft en spreken niet over een vluchtelingenkamp maar over een gastenverblijf. Bij ons hoeven mensen niet in de rij te staan voor maaltijden: we brengen eten langs de tenten.”

Portret 20- Lesbos ©Vluchtelingen in Europa

Ongeveer 1000 vluchtelingen verblijven in grote tenten die in rechte rijen staan. Daartussen schone paden, meerdere moestuintjes, flink wat sanitair en veel kleurrijke schilderingen. Er is een amfitheater waar in de avond films worden getoond en vrijwilligers geven er onder meer yoga en boksles. Ook worden kinderen meegenomen naar de zee om te leren zwemmen en staan er pipowagens waarin taallessen worden gegeven: Engels, Arabisch, Frans, Grieks. Het contrast met kamp Moria dat maar 5 kilometer verderop ligt, is enorm.
Kara Tepe blijft een opvangkamp: een plek waar een ander voor jou bepaalt wat en hoeveel je eet, waar je geen privacy hebt en met meerdere mensen een tent deelt die je maar matig beschermt tegen hitte of vrieskou. Maar toch is het een voorbeeld van hoe je vluchtelingen humaan kunt opvangen. In de laatste maanden bezochten onder meer paus Franciscus en Ban Ki-moon, de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, het kamp.

Deze week mag zij vertrekken uit Kara Tepe. Moeder en dochters kregen een tijdelijke woning toegewezen in Mytilini. Haar zussen zijn er al naartoe en zij en haar moeder gaan na het Suikerfeest. Het afscheid valt best zwaar, want hier hebben ze dagbesteding. Haar moeder geeft les en zij werkt in het theehuisje. Dat is waardevol en voorkomt dat ze de hele dag piekeren over de toekomst en het verleden. Reden om te piekeren hebben deze dames namelijk meer dan genoeg….

Wordt vervolgd in portret 21

Wil je meer weten over de omstandigheden in Lesbos? Lees dan:
Lesbos, hard op weg om het Nauru van Europa te worden
Lesbos: Na de vluchtelingenstroom

Lees ook:
Portret 10 – Lesbos – Juli 2016: ‘Zie je die lichten? Daar moet je naartoe’
Portret 11 – Lesbos – Juli 2016: ‘Ons leven hier bestaat uit wachten’
Portret 12 – Lesbos – Juli 2016: ‘Ik wil vooral graag biechten’
Portret 13 – Lesbos – Juli 2016: ‘Grieken voelen zich in de steek gelaten’
Portret 14 – Lesbos – Juli 2016: Griekse gastvrijheid komt duur te staan
Portret 15 – Lesbos – Juli 2016: ‘Mama, ik wou dat het weer 2014 was…’
Portret 16 – Lesbos – Juli 2016: ‘We renden achter de feiten aan’
Portret 17 – Lesbos – Juli 2016: ‘Ik wil geen mensen vermoorden’
Portret 18 – Lesbos – Juli 2016: ‘Nog even en we vluchten zelf ook’
Portret 19 – Lesbos – Juli 2016: ‘Dit is mijn pad’
Portret 21 – Lesbos – Juli 2016: ‘Je moet zelf wat van het leven maken’
Portret 22 – Lesbos – Juli 2016: ‘Weggaan is echt niet leuk’